Een medewerker van ambassadeur Mike Huckabee ligt onder vuur van de liberale media omdat hij een obstakel zou vormen voor de pogingen om Trump te saboteren en de mislukte ideeën van Obama en Biden opnieuw op te leggen.
Auteur: Jonathan S. Tobin
(12 oktober 2026 / JNS)
Telkens wanneer de naam van een verder onbekende ambtenaar opduikt in berichten in de reguliere media die hem steevast in een ongunstig daglicht stellen, moeten scherpzinnige waarnemers zich afvragen waarom.
Is de persoon in kwestie een echt probleem wiens wangedrag dit soort kritische aandacht rechtvaardigt? Of speelt er misschien een andere agenda mee? Wordt de ambtenaar het doelwit vanwege wangedrag? Of is het omdat hij of zij een obstakel vormt voor beleid dat de voorkeur geniet van de heersende groepsdenken? Of heeft hij of zij banden met personen die het establishment niet mag en die het in diskrediet wil brengen door middel van een valse beschuldiging op basis van ‘schuld door associatie’?
In het geval van David Milstein, een senior adviseur van de Amerikaanse ambassadeur in Israël Mike Huckabee, lijkt het antwoord een combinatie te zijn van afwijkende opvattingen ten opzichte van de heersende groepsdenken en persoonlijke connecties. En hoewel de tsunami aan berichtgeving over een tot nu toe grotendeels onbekende persoon waarschijnlijk een blijvende impact zal hebben op zijn carrière in de openbare dienst, is het niet moeilijk te begrijpen waarom hij een doelwit op zijn rug heeft. En het heeft niets te maken met wangedrag van welke aard dan ook.
Hij gaat niet mee in de stroom
Milstein heeft een ernstige overtreding begaan, maar zijn zonde is niet in strijd met de wet, noch schaadt deze de belangen van de Verenigde Staten. Hij maakt zich schuldig aan verzet tegen de pogingen van degenen die de relatie tussen Israël en de regering-Trump, waarvoor hij werkt, willen opblazen. Voeg daar nog aan toe dat hij weigert mee te gaan in het denken van het establishment.
Dat betreft met name de consensus onder liberaalgezinde diplomaten over de aanwezigheid van Israël in Judea en Samaria, en het verhaal over „geweld door kolonisten“ dat de Israëlische linkse beweging en hun Amerikaanse bondgenoten (om nog maar te zwijgen van anderen die het bestaan van de Joodse staat in zijn geheel afwijzen) hebben omarmd. Dat wil zeggen: veel mensen binnen het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en sommigen die werkzaam zijn bij de Amerikaanse ambassade in Israël, samen met hun vrienden in de liberale media, willen zowel de ‘kolonisten’ – de honderdduizenden Joden die in het hart van het Joodse thuisland wonen – als de regering onder leiding van premier Benjamin Netanyahu in diskrediet brengen.
Milstein speelt niet mee, en daar willen ze hem voor laten boeten.
Hij wordt aangevallen als een vertegenwoordiger van twee personen die door de liberalen in het buitenlandse-politieke establishment worden veracht. De ene is Huckabee. De andere is Fox News-presentator Mark Levin, een prominente conservatieve stem en een vriend van president Donald Trump. Milstein is zijn stiefzoon.
Dit heeft geleid tot een perfecte storm van factoren waarvan zijn critici hopen dat deze zullen leiden tot zijn ontslag, zo niet tot iets nog ergers.
Dit is uiterst oneerlijk tegenover Milstein. Er staat echter meer op het spel dan alleen zijn functie en reputatie, of zelfs die van Huckabee en Levin.
Hoe elites te werk gaan
Dit verhaal is niet alleen belangrijk omdat wat hem overkomt verkeerd is, maar ook omdat het illustreert hoe elites in de federale regering en hun bondgenoten in de pers te werk gaan om afwijkende meningen het zwijgen op te leggen en zelfs te criminaliseren. Of ze nu aan de macht zijn of niet, zij zijn van mening dat hun tegenstanders onrechtmatig zijn en dat ze niet alleen moeten worden tegengehouden, maar vernietigd.
Het is niet alleen zo dat Milstein het verdient om zijn land te blijven dienen, onbezoedeld door het soort laster dat in zijn richting is geslingerd. Het gaat erom dat de regering-Trump niet kan toestaan dat haar politieke tegenstanders, zowel binnen als buiten de regering, het beleid of het personeelsbeleid dicteren op een manier die bedoeld is om de Amerikaanse belangen en de alliantie tussen de VS en Israël te ondermijnen.
Wat zou Milstein hebben gedaan?
Drie weken geleden, op Jom Kipoer, kwam Milstein voor het eerst in de schijnwerpers van de mainstream media toen Politico een artikel publiceerde op basis van anonieme bronnen, waarin werd beweerd dat hij geld zou hebben gevraagd aan leden van het publiek. Hoewel het artikel het incident presenteerde als een overduidelijk geval van corrupt gedrag, gaf het ook toe dat er geen wetten waren overtreden. Toch was de strekking van het stuk dat wat hij had gedaan voldoende reden was om Milsteins veiligheidsmachtiging in te trekken, aangezien hij, in de woorden van een anonieme bron, een „wandelende rode vlag voor de contraspionagedienst“ was geworden.
Ondanks al het ophef in het artikel over schandalig en zogenaamd gevaarlijk gedrag, viel er eigenlijk wel weinig aan de hand. Zoals Levin onthulde in een bericht op X, ging het bij het vragen om geld om een e-mail die per ongeluk was verstuurd over huwelijkscadeaus. Het bleek dat Milstein ging trouwen en reageerde op vragen over waar hij en zijn bruid een cadeaulijst hadden aangemaakt, zodat vrienden en familie hen cadeaus konden geven, zoals gebruikelijk is.
Het paar stond bij geen enkele winkel geregistreerd, dus stelde hij in een e-mail – die blijkbaar alleen bedoeld was voor familie en goede vrienden – voor dat men, zoals ook gebruikelijk is bij bruiloften, een geldbedrag als cadeau kon geven. Maar hij maakte een blunder en stuurde dit bericht naar een bredere lijst met ontvangers, waaronder waarschijnlijk enkele collega’s van de ambassade. Dit werd vervolgens gedeeld met Politico als bewijs van een verzoek om steekpenningen aan te nemen, wat zowel corrupt zou zijn als Milstein vatbaar zou maken voor chantage.
In het artikel werd ook geprobeerd Milstein in verband te brengen met de veroordeelde spion Jonathan Pollard, omdat hij onlangs een ontmoeting had gehad met Huckabee.
De ambassadeur nam het voor Milstein op in zijn eigen bericht op X en maakte duidelijk dat de medewerker niets te maken had met het bezoek van Pollard, die hem persoonlijk wilde bedanken voor eerdere gunsten, en weerlegde tevens het idee dat het op enigerlei wijze een geheim zou zijn.
Als je denkt dat dit verhaal nogal mager bewijs is voor wangedrag, dan heb je gelijk. Voor zover het federale corruptieverhalen betreft, is het minder dan een non-issue, en ondanks de storm van aandacht die het op sociale media veroorzaakte bij critici van de regering en tegenstanders van haar pro-Israëlische beleid, bleef het daar bij. Milstein is immers iemand van wie buiten de wereld van de conservatieve politiek en de pro-Israël-belangenbehartiging tot voor kort bijna niemand ooit had gehoord; zelfs binnen dat vrij beperkte kringetje hadden de meeste mensen waarschijnlijk slechts een vaag idee van wie hij was. Hij heeft gewerkt als staflid voor senator Ted Cruz (R-Texas), gouverneur Ron DeSantis van Florida en een van Huckabee’s voorgangers in Jeruzalem, de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Israël David Friedman.
Anti-Israëlische diplomaten
Toch was het opmerkelijke aan dit verhaal dat het zijn oorsprong vond binnen het ministerie van Buitenlandse Zaken en de Amerikaanse ambassade in Israël. Dat werd drie weken later nader toegelicht toen The New York Times een opzienbarend verslag publiceerde dat niet alleen op de voorpagina van de website stond, maar ook op de voorpagina van de gedrukte editie.
Dat artikel draaide om beweringen dat Milstein „kritische rapporten over Israël“ afkomstig van de ambassade „had onderdrukt en gewijzigd“. Het kwam erop neer dat hij – hetzij op eigen houtje, hetzij in samenwerking met Huckabee – probeerde de informatie die vanuit de ambassade kwam te verdraaien om „de regering-Netanyahu in een gunstig daglicht te stellen“ en te voorkomen dat er enige poging zou worden aangewakkerd om deze regering af te schilderen als een die in strijd met het beleid van de regering handelt.
Dat klinkt slecht. Maar als je er dieper op ingaat, zie je dat het hier niet om onrechtmatig gedrag gaat, maar om diplomaten met een eigen agenda.
De aanwijzing is de vermelding, enkele alinea’s verderop in het artikel, dat Milstein “berichten van de afdeling van de ambassade die zich bezighoudt met Palestijnse zaken” wilde goedkeuren.
Die afdeling was vroeger gevestigd in het voormalige Amerikaanse consulaat in Jeruzalem, dat een jaar nadat het in 2018 door Trump van Tel Aviv naar Jeruzalem was verplaatst, bij de ambassade werd ondergebracht. Hoewel het tot dan toe in de hoofdstad van de Joodse staat was gevestigd, werd dat consulaat als afzonderlijke entiteit gesloten, aangezien het erom bekend stond in feite te functioneren als de Amerikaanse ambassade voor de Palestijnse Arabieren. Als zodanig traden degenen die er werkten over het algemeen niet alleen op ter verdediging van een anti-Israëlische agenda, maar ook als actieve voorstanders van een tweestatenoplossing voor het conflict en een Palestijnse staat.
Dat pleidooi ging door, ook al is een tweestatenoplossing iets wat de Palestijnen de afgelopen eeuw consequent hebben afgewezen ten gunste van een uitkomst waarbij de Joodse staat zou worden vernietigd en zijn bevolking zou worden verspreid. Het hield ook openlijke tegenstand in tegen de aanwezigheid van Joden in Judea en Samaria (wat het Ministerie van Buitenlandse Zaken hardnekkig verkeerd bleef aanduiden als de „Westelijke Jordaanoever“), hun recht om huizen te bouwen en zich te verdedigen tegen de dagelijkse tol van Arabisch terrorisme.
Een Palestijnse staat
Dat was te verwachten voordat Trump president werd en in de tussenperiode tussen zijn eerste en tweede ambtstermijn, toen Joe Biden president was. Dit was ook een tijd waarin het bevorderen van een Palestijnse staat en de overtuiging dat Joodse gemeenschappen in de gebieden illegaal waren, officieel Amerikaans beleid was.
Dat is nu niet meer het geval, maar veel vaste medewerkers van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en diplomaten die nog steeds werkzaam zijn in Amerikaanse ambassades en consulaten, ook in Israël, zijn nog steeds overtuigd van de ‘twee-statenoplossing’. Het idee om het mislukte experiment te herhalen waarbij Israël zich in 2005 uit Gaza terugtrok – en daarmee de oprichting van een Hamas-terreurstaat daar in het veel grotere en strategisch belangrijkere Judea en Samaria mogelijk te maken – wordt door de meeste Israëli’s niet zozeer als onverstandig, maar als waanzinnig beschouwd. Dat was al zo vóór de door Hamas geleide Palestijns-Arabische terreuraanslagen op Israëlische gemeenschappen in het zuiden op 7 oktober 2023. Daarna is het ronduit pervers dat Amerikanen proberen zo’n zelfmoordplan aan hun bondgenoot op te dringen.
Net als de door Hamas bestuurde enclave in Gaza zou een Palestijnse staat elders gewoon weer een terreurstaat zijn met als doel de vernietiging van Israël. Het zou bovendien de gematigde Arabische regeringen in de regio verder destabiliseren, wat niet alleen voor Israël, maar ook voor de Amerikaanse belangen tot een ramp zou leiden.
Naast het feit dat ze nog steeds proberen het idee in stand te houden dat Israël uit de gebieden moet worden verdreven, hebben veel stafleden, met de hulp van een kleine minderheid van linkse Israëli’s, het ‘geweld door kolonisten’-verhaal gepromoot, waarin wordt beweerd dat de Joden die daar wonen pogroms plegen tegen hun Arabische buren.
Dit zet de realiteit van het leven in de gebieden volledig op zijn kop. Hoewel sommige Joden zich schuldig hebben gemaakt aan geweld – en door Huckabee bestempeld zijn als ‘terroristen’ die vervolging verdienden – bestaat de overgrote meerderheid van de incidenten daar uit gewelds- en terreurdaden tegen Joden. De meeste van dergelijke gevallen van ‘geweld door kolonisten’ gaan in werkelijkheid over Joden die zich verdedigen tegen terreur of zich geweldloos gedragen op plaatsen waar Palestijnen en andere vijanden van Israël liever niet zouden willen dat zij kwamen, zoals de Tempelberg in Jeruzalem.
Dat veel ambassademedewerkers die zich bezighouden met Palestijnse aangelegenheden nog steeds dergelijke opvattingen hebben, is niet verrassend, aangezien de meesten afkomstig zijn uit dezelfde liberale academische instellingen, denktanks en andere bastions van groepsdenken over het buitenlands beleid ten aanzien van Israël en de Palestijnen, dat wordt gedeeld door linkse journalisten, zoals degenen die bij de Times werken.
Ze zijn ook boos dat de huidige Israëlische regering bereid is geweest om de Joden in de gebieden toe te staan meer huizen te bouwen en hun nederzettingen uit te breiden in delen die in de Oslo-akkoorden als ‘Gebied C’ worden aangeduid. Het artikel beweert dat de weigering van Huckabee en Milstein om dergelijke bouwactiviteiten als in strijd met het Amerikaanse beleid aan te merken, in tegenspraak is met Trumps uitgesproken verzet tegen annexatie door Israël of de uitbreiding van zijn wetgeving naar dat gebied.
Maar dat is niet waar. Aangezien Trump zijn goedkeuring heeft gegeven aan een officiële beleidswijziging die terecht het idee verwerpt dat Israëlische nederzettingen in de bezette gebieden illegaal zijn (in tegenstelling tot wat de liberale gangbare opvatting is, hebben internationale overeenkomsten het recht van Joden op ‘dichte nederzettingen’ in Judea en Samaria al meer dan een eeuw geleden gegarandeerd), is er geen sprake van een tegenstrijdigheid.
Handhaving van Trumps beleid
Er moet nogmaals op worden gewezen dat de bronnen die beweren dat Milstein verkeerd heeft gehandeld, anonieme ambassademedewerkers waren die duidelijk verontwaardigd zijn dat de Verenigde Staten onder Trump het ‘twee-staten-mantra’ hebben verworpen, evenals de pogingen om de joodse aanwezigheid in de gebieden te demoniseren.
In plaats van de regering-Netanyahu te beschermen tegen de toorn van Trump, is Milstein, zoals de anti-Israëlische en anti-Trump denktank Quincy Instituut in Washington hem in 2025 bestempelde, „Trumps pro-Israëlische handhaver“.
Hij fungeert als tegenwicht voor diplomaten en bureaucraten die zich nog steeds gedragen alsof Biden of Barack Obama president zijn. Onder hun regeringen en die van veel van hun voorgangers was het de taak van de ambassadeur en andere Amerikaanse diplomaten in Israël om op te treden als imperiale proconsuls, wier opdracht het was de Joodse staat te dwingen zich te schikken naar de wil van buitenlandse dictaten die de veiligheid van het land ondermijnden.
Of sommigen die voor het ministerie van Buitenlandse Zaken of liberale mediakanalen werken het daar nu mee eens zijn of niet, dat is niet langer het beleid van de VS.
Het is ook mogelijk dat sommigen die in de huidige regering werken, zijn verleid door de Tucker Carlson/groyper-vleugel van de Republikeinse Partij en – om geheel andere redenen – een isolationistisch buitenlands beleid van de VS steunen dat de steun aan Israël zou opgeven en onverschillig zou staan tegenover de toegenomen macht van anti-Amerikaanse islamistische staten zoals Iran en zijn terroristische bondgenoten. Zij willen ook onenigheid tussen Washington en Jeruzalem aanwakkeren.
Onder leiding van Friedman en Huckabee, naast de huidige minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio, zet de ambassade – die nu terecht is verplaatst naar de hoofdstad van Israël – zich in om betere betrekkingen en veiligheidssamenwerking tussen deze democratische bondgenoten te bevorderen, niet om conflicten tussen hen aan te wakkeren. En het oude consulaat dat fungeerde als een bolwerk van anti-Israëlische activiteiten bestaat niet meer.
Het behoort duidelijk tot Milsteins taak om degenen die de Palestijnse staat willen bevorderen in toom te houden, in plaats van toe te staan dat zij de stroom van rapporten vanuit Jeruzalem naar het ministerie van Buitenlandse Zaken verstoppen met documenten die erop gericht zijn beleid te stimuleren waar de regering tegen is en het conflict met de democratisch gekozen regering van Israël aan te wakkeren. Dit is geen schending van zijn eed als Amerikaanse ambtenaar, noch een daad van censuur. Het is juist wat elke verantwoordelijke persoon in een dergelijke functie op dit moment zou moeten doen.
Vanuit dat perspectief bezien heeft de stortvloed aan berichten over Milstein niets te maken met zijn vermeende wangedrag, maar alles met een poging om het huidige Amerikaanse beleid te dwarsbomen.
Maar in plaats van af te treden en te pleiten voor een ommezwaai in het beleid van Trump en Rubio, willen sommige medewerkers – met de steun van leden van het Amerikaanse buitenlandse establishment bij denktanks, universiteiten en liberale mediakanalen – dit beleid van binnenuit ondermijnen. En om deze taak te volbrengen, zijn ze erop uit iemand in diskrediet te brengen die daadwerkelijk zijn werk doet om het huidige Amerikaanse beleid uit te voeren, dat toevallig ook veel rationeler is en beter aansluit bij wat het beste is voor de Verenigde Staten en hun bondgenoten.
Dat Milstein familie is van Levin en nauwe banden heeft met Huckabee, maakt hem tot een nog aantrekkelijker doelwit. Toch is dat geen excuus voor een lastercampagne op basis van anonieme bronnen, gericht op het ondermijnen van het vertrouwen dat Trump en Rubio in hen stellen.
We kunnen alleen maar hopen dat Trump en Rubio, zoals Huckabee terecht al heeft gedaan, opkomen voor een toegewijde ambtenaar die doet wat het beste is voor de Verenigde Staten en de regering.
Deze verontrustende poging zou voor iedereen die het Amerikaanse buitenlandse beleid volgt als waarschuwing moeten dienen voor de diepten waartoe het establishment bereid is te zinken om de orthodoxie van het groepsdenken af te dwingen. Hun streven naar beleid dat geworteld is in mythen over het Midden-Oosten en de Palestijnen – waarvan verstandige mensen weten dat ze al decennia geleden als mislukkingen zijn ontmaskerd – is niet zomaar een obsessie. Ze beschouwen het als een vrijbrief om de reputatie te vernietigen van iedereen die hen in de weg staat, als dat het voor hen gemakkelijker maakt om de controle over het Amerikaanse buitenlandse beleid terug te winnen.
Foto: Israel P1000673A – Kve
