Activiteiten


Veel gestelde vragen: het Internationaal Strafhof en de “situatie in Palestina”

In december 2019 diende de aanklager van het Internationaal Strafhof (ICC) een verzoek in bij de Kamer van vooronderzoek van het Hof om bevestiging te vragen voor het openen van een onderzoek naar de “Situatie in Palestina”. Op 5 februari 2021 bracht de Kamer een “2 tegen 1” advies uit ten gunste van de Aanklager. Het volgende document geeft antwoorden op veel gestelde vragen over het ICC en de NGO-campagne gericht op Israël. 

 

16 februari 2021

Wat is het Internationaal Strafhof?

Het ICC, gevestigd in Den Haag, werd opgericht in 1998 met de goedkeuring van het Statuut van Rome en begon in 2002 te functioneren. Het Statuut van Rome bevat de procedures voor het Hof, inclusief voor de jurisdictie (rechtsmacht, zeggenschap) en voor misdrijven die kunnen worden vervolgd.

Het ICC is uniek omdat het personen vervolgt voor internationale misdrijven (die vallen onder het Statuut van Rome). De meeste andere internationale rechtbanken beslissen over geschillen tussen staten.

Het ICC moet niet worden verward met het Internationaal Gerechtshof (ICJ), een rechtbank die is opgericht onder auspiciën van de VN en die geschillen tussen lidstaten beslecht en op verzoek van VN-organen advies kan uitbrengen. Het ICC maakt geen deel uit van de VN, hoewel volgens het Statuut van Rome de Veiligheidsraad ICC-zaken kan verwijzen en uitstellen, en het ICC rapporteert jaarlijks aan de Algemene Vergadering .

Welke ngo’s zijn betrokken bij de “situatie in Palestina” en wie financiert deze?

Het gebruik van het ICC om Israël als doelwit te nemen, is een primair doel van NGO’s geweest die zijn gestart tijdens de VN-conferentie van Durban in 2001, waar in de verklaring van het NGO-Forum werd opgeroepen tot de oprichting van een “tribunaal voor oorlogsmisdaden” tegen Israël “om degenen die mogelijk schuldig zijn aan oorlogsmisdaden, genocide en etnische zuivering en de misdaad van Apartheid” voor het gerecht te brengen.

Sinds 2001 staan ngo’s die actief zijn in BDS- en demoniseringscampagnes centraal bij het promoten van de activiteiten van de aanklager: lobbyen bij het Hof om de Palestijnse Autoriteit als staatspartij te aanvaarden, klachten indienen, ‘slachtoffers’ vertegenwoordigen en briefings indienen. Belangrijke ngo’s zijn onder meer Human Rights Watch, Amnesty International, FIDH (Frankrijk) en Palestijnse en Israëlische ngo’s. (Veel van deze groepen maken deel uit van de Coalition for the International Criminal Court (CICC), een invloedrijk netwerk met nauwe banden met het Hof.) Verschillende Palestijnse ngo’s zijn nauw verbonden met het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina (PFLP) dat als terroristische organisatie wordt bestempeld.

De Europese Unie, Nederland, Zweden, Denemarken en andere Europese regeringen hebben miljoenen dollars verstrekt aan ngo’s die de anti-Israëlische ICC-campagnes en lobbyactiviteiten leiden.

Zo schonk de Zwitserse regering van 2017 tot en met 2019, 500.000 Zwitserse frank aan drie PFLP-gelinkte ngo’s om “de indiening bij het ICC op te volgen en een nieuw rapport in te dienen”; om “informatie en rapporten aan het Internationaal Strafhof te verstrekken over mensenrechtenschendingen gepleegd door de IOF (Israëlische bezettingsmacht)”; en om “communicatie te voeren met het bureau van de procureur-generaal van het ICC en andere internationale procesmechanismen.”

Voor meer informatie over de betrokkenheid van ngo’s bij het ICC, zie (Engelstalig): https://www.ngo-monitor.org/key-issues/international-criminal-court-icc-and-ngos/international-criminal-court-icc-and-ngos-related-reports/

Welke misdaden worden door het ICC vervolgd?

Volgens het statuut van Rome kan het ICC oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide vervolgen. Een vierde type agressiemisdrijf werd aangenomen door wijziging van het Statuut van Rome op 17 juli 2018, maar is alleen van toepassing in het geval van een verwijzing naar de Veiligheidsraad of op de lidstaten die de wijziging hebben aanvaard.

Het is belangrijk op te merken dat hoewel er ad hoc internationale strafrechtbanken zijn geweest (bijvoorbeeld de processen van Neurenberg, de internationale strafrechtbanken voor het voormalige Joegoslavië en Rwanda, de speciale rechtbanken voor Sierra Leone en Cambodja), en enkele nationale zaken met dit soort misdrijven, deze precedenten niet bindend zijn voor het ICC. De interpretatie van de vier misdaden die zijn gedefinieerd in het Statuut van Rome zijn daarom vaag en moeten worden opgesteld door het ICC terwijl het in functie is. Het gebrek aan specificiteit en de rechtsonzekerheid rond de misdrijven in kwestie, evenals de procedures die worden gevolgd, onder meer met betrekking tot jurisdictie en bewijs, doen vragen rijzen over een eerlijk proces met betrekking tot de rechten van de verdachte en het eerlijke verloop van de procedure.

Dit gebrek aan een eerlijk proces speelt in het bijzonder in het geval van Israël. Israël is geen lid van het ICC en is niet gebonden aan de juridische interpretaties die door het ICC zijn uitgevonden. De Palestijnen sloten zich pas in 2015 aan bij het ICC. Toch verzochten de Palestijnen het Hof om de jurisdictie terug te laten gaan tot 13 juni 2014 (in de context van het Gaza-conflict) en de aanklager van het ICC stemde daarmee in. Met andere woorden, de Palestijnen en de aanklager van het ICC willen Israëlische functionarissen vervolgen voor vermeende misdaden op basis van vermeende regels die niet van kracht waren en ook niet bindend voor beide partijen op dat moment.

Hoe worden de rechters en aanklagers benoemd?

De rechters en aanklagers worden gekozen en benoemd door de Assembly of States Parties (ASP), een orgaan dat bestaat uit de landen die lid zijn van het Hof. De verkiezingen voor de aanklager vonden plaats op 12 februari 2021. De nieuwe aanklager, de Britse advocaat Karim Khan, zal met ingang van juni 2021 de functie van Fatou Bensouda overnemen.

Waar kan het ICC zijn rechtsmacht uitoefenen?

Het ICC was bedoeld als rechtbank voor internationale misdrijven die in eigen land niet werden vervolgd, omdat er in het land waar de misdrijven plaatsvonden geen functionerend gerechtelijk apparaat bestond.

Het ICC was nooit bedoeld als een rechtbank met “universele jurisdictie” die alle vermeende internationale misdrijven zou vervolgen. Het was ook niet bedoeld als een rechtbank die probeert oorlogvoering of internationale politieke geschillen te beheren. De bevoegdheid van de rechtbank wordt in theorie beperkt door de bepalingen van het Statuut van Rome.

Er zijn vier gevallen waarin het Hof rechtsmacht kan uitoefenen:

  • Een verwijzing van een lidstaat waarbij sprake is van een situatie op zijn grondgebied of waarbij zijn onderdanen betrokken zijn.
  • Een verwijzing van de VN-Veiligheidsraad op grond van Hoofdstuk VII van het VN-Handvest.
  • Initiatief van de aanklager, op voorwaarde dat bij de misdrijven onderdanen van een staat zijn betrokken of misdaden zich voordoen op het grondgebied van een staat die partij is. In dat geval moet de aanklager de goedkeuring van de Kamer van vooronderzoek vragen om een onderzoek in te stellen.
  • Een “niet lid”-staat kan het Hof verzoeken om ad hoc tussenbeide te komen.

De Aanklager begint met een vooronderzoek. Als hij/zij vindt dat er een “redelijke basis” is om aan te nemen dat misdaden hebben plaatsgevonden binnen de jurisdictie van de rechtbank, zal hij/zij een volledig onderzoek openen.

Voordat een onderzoek wordt geopend, wordt de aanklager ook verondersteld vast te stellen of er “echte nationale procedures” zijn bij behoorlijk samengestelde rechtbanken (complementariteit)1 of de incidenten “voldoende ernstig” zijn en of het openen van een zaak, “het belang van gerechtigheid” dient. Dit zijn allemaal zeer subjectieve criteria en gemakkelijk te rechtvaardigen als de aanklager gemotiveerd is om door te gaan.

Wat gebeurt er als de aanklager een onderzoek opent?

Zodra een zaak is doorverwezen of geselecteerd door de Aanklager, stelt hij/zij een onderzoek in. Als de Aanklager op basis van het onderzoek oordeelt dat er voldoende bewijs is om een zaak te verdedigen, bereidt zijn/haar bureau een verzoek om een arrestatiebevel voor en legt dit voor aan de ICC-rechters. Als de rechtbank het verzoek bevestigt, worden aanhoudingsbevelen uitgevaardigd en begint het proces zodra de verdachte in hechtenis zit.

Heeft het Hof ooit iemand vervolgd of veroordeeld?

Na twee decennia te hebben gefunctioneerd met miljarden dollars aan kosten, heeft de rechtbank slechts een handvol processen gevoerd. In deze processen werden negen mensen veroordeeld, met een langste straf van 14 jaar.

Waarom lijkt alles zo lang te duren?

Het ICC behandelt complexe zaken waarbij veel mensen betrokken zijn in gebieden waar het vaak moeilijk is om bewijs te verzamelen, omdat het zich in een conflictgebied en / of gebied bevindt dat wordt beheerst door terreurgroepen en gewapende milities. Bovendien wordt door deze omstandigheden bewijsmateriaal vaak vernietigd, heeft het een twijfelachtige hechtenispraktijk of is het erg oud. Het is ook moeilijk om de instemming te krijgen van bekwame getuigen die willen getuigen. Het ICC staat geen processen bij verstek toe, dus het kan een persoon niet vervolgen totdat die persoon in hechtenis is bij de rechtbank.

In tegenstelling tot VN-commissies die hun werk bijna volledig baseren op niet-geverifieerde claims van geselecteerde NGO’s, beweert het ICC een echt en functionerend strafhof te zijn. Daarom moet het voldoen aan de internationale normen voor strafrecht. De Aanklager moet zijn/haar zaak bewijzen met verifieerbaar en geloofwaardig bewijs zonder dat er redelijke twijfel kan ontstaan, en kan individuen niet veroordelen op basis van claims van groepen als Human Rights Watch of Amnesty International.

Naast een erg geringe effectiviteit, wordt het Hof ontsierd door schandalen en managementsfalen, zoals personeelsgeschillen, belangenconflicten en onvoldoende beroepservaring. Bovendien zijn de zaken tegen verschillende beklaagden mislukt, waaronder die met betrekking tot het verkiezingsgeweld van 2007 in Kenia, nadat de Aanklager niet in staat was voldoende bewijs te verzamelen en er beschuldigingen waren van geknoei met getuigen door de beklaagden.

In 2019 heeft de ASP een onafhankelijke deskundige beoordeling van het Hof laten uitvoeren. Op 30 september 2020 bracht de commissie een rapport uit waarin verschillende gebieden werden belicht waarop het ICC ingrijpende hervormingen nodig had. Deze gebieden omvatten intern beheer, de kwaliteit van onderzoeken en overmatige uitbreiding. Een commentator beschreef de ICC-sfeer als een ‘angstcultuur’. Belangrijk is dat in het rapport werd opgemerkt dat de selectie van mogelijke zaken door de Aanklager te breed was:

“De deskundigen hoorden herhaaldelijk van zorgen dat het gerechtshof zich zou moeten concentreren op een kleiner aantal situaties en haar tussenkomsten zoveel mogelijk zou moeten beperken, over situaties met de hoogste ernst en over degenen die het meest verantwoordelijk zijn voor de misdaden. Hoewel het een vooruitzicht is dat het voor velen teleurstellend zou zijn dat de toch al beperkte rechtsmacht van het Hof verder zou worden beperkt, is de huidige situatie onhoudbaar gezien de beperkte beschikbare middelen. “

Welke situaties liggen er voor het Hof?

Er lopen momenteel 13 onderzoeken door de Aanklager:

Oeganda, Democratische Republiek Congo, Centraal-Afrikaanse Republiek (twee onderzoeken), Darfur, Kenia, Libië, Ivoorkust, Mali, Georgië, Burundi, Myanmar, Afghanistan.

Daarnaast zijn er negen vooronderzoeken gestart: Guinee, Colombia, Bolivia, Nigeria, “Palestina”, de Filippijnen, Oekraïne en Venezuela (twee onderzoeken). De Aanklager sloot onderzoeken af met betrekking tot Gabon, de Gaza-vloot (flotilla), Honduras, Irak / het VK en de Republiek Korea.

Op 5 februari 2021 bevestigde de Kamer van vooronderzoek dat er voldoende jurisdictie was voor de Aanklager om een onderzoek te openen naar de “situatie in Palestina”, en er wordt verwacht dat de Aanklager dat zal doen.

Is elk land lid van het ICC?

Er zijn 123 lidstaten bij het ICC. Bekende landen die niet zijn toegetreden tot het ICC zijn de Verenigde Staten, China, Rusland, India, Pakistan, Turkije, Thailand, Indonesië, Marokko, Libanon en Syrië. Israël was in eerste instantie voorstander van de onderhandelingen over de oprichting van het ICC. Nadat de onderhandelingen over het Statuut van Rome echter door de Arabische landen waren gekaapt om het statuut tegen Israël te misbruiken, met name door het creëren van een nieuwe misdaad gericht op Israëlische nederzettingen en door te weigeren terrorisme als misdaad op te nemen, kwam Israël terug op zijn besluit om toe te treden.

De Palestijnse Autoriteit is geen staat, hoe kan het lid zijn van het Hof?

In 2009 probeerde de Palestijnse Autoriteit (PA) lid te worden van het Hof. In plaats van het verzoek van de PA bij voorbaat af te wijzen (zoals vereist was door het Statuut van Rome omdat de PA geen staat is), voerde de toenmalige aanklager, Luis Moreno Ocampo, een hoogst ongebruikelijk proces van drie jaar om de kwestie te ‘bespreken’.

In deze tijd overlegde zijn bureau nauw met ngo’s zoals Al Haq en anti-Israëlische academici zoals William Schabas om een blauwdruk te maken waarmee de Palestijnen de regels konden omzeilen en zich bij het Hof konden aansluiten. Andere ngo’s zoals Human Rights Watch hebben bij Ocampo gelobbyd om samen te werken met de Palestijnse wetgevingsstrategie. In 2012 verwierp de aanklager het verzoek van de PA, maar bedacht een criterium volgens welke “het aan de relevante organen van de Verenigde Naties is om de juridische beslissing te nemen of Palestina kwalificeert als een staat met het oog op toetreding tot het Statuut van Rome.”

Op basis van deze formulering wendden de Palestijnen zich tot de Algemene Vergadering van de VN. In december 2012 keurde de Algemene Vergadering resolutie 67/19 goed, waarbij de PA werd toegelaten als een “niet-aangesloten waarnemersstaat” bij de VN (foto, red.). Hoewel dergelijke resoluties niet-bindend zijn en veel staten tijdens het debat zeiden dat ze de PA niet als een staat beschouwden, maar vóór stemden om het vredesproces te steunen, gebruikte het ICC deze resolutie ten onrechte als basis om Palestijnen toe te staan zich bij het Hof aan te sluiten.

Israël is geen lid van het Statuut van Rome. Hoe is het mogelijk dat Israëli’s door het ICC zullen worden berecht?

Helaas hebben de Palestijnen, net als bij de meeste internationale instellingen, het ICC uitgebuit om hun strategie van ‘internationalisering’ van het Arabisch-Israëlische conflict voort te zetten (zie een schrijven van Mahmoud Abbas in de New York Times van mei 2011). Bij het capituleren voor deze strategie moest het ICC dubbele maatstaven hanteren jegens Israël, terwijl het de duidelijke taal van het Statuut van Rome negeerde. In plaats van de instelling te beschermen tegen politisering, hebben het Hof en de ASP ermee ingestemd.

Er moet ook worden vermeld dat sommige critici van het Hof de afgelopen tien jaar hebben geklaagd dat het ICC racistisch en bevooroordeeld is tegen Afrikaanse landen. Als gevolg hiervan dreigden verschillende Afrikaanse landen het ICC te verlaten en Burundi deed dat uiteindelijk in oktober 2017. Als reactie hierop heeft de aanklager een werkwijze aangenomen om in plaats daarvan achter niet-Afrikaanse, niet-lidstaten, waaronder Israël, aan te gaan om deze beschuldigingen te weerleggen.

Op 5 februari 2021 bevestigde de Kamer van vooronderzoek dat de Aanklager een onderzoek kon openen in de “Situatie in Palestina”. Wat betekent dat?

Het betekent dat de aanklager nu een formeel onderzoek gaat openen naar vermeende internationale misdrijven die verondersteld worden te hebben plaatsgevonden in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en “Oost-Jeruzalem”. Hoewel de opening van het onderzoek ogenschijnlijk alle actoren in het conflict omvat, vermeldde het besluit van vooronderzoek alleen “Israëlische autoriteiten”, Hamas en “Palestijnse gewapende groepen”, terwijl met name “Palestijnse autoriteiten” werden weggelaten. Het weglaten van “Palestijnse autoriteiten” komt ook voor in de Q&A van het ICC over de zaak.

De acties van de Aanklager tot nu toe, haar voorlopige rapporten, de taal van haar briefing van december 2019 aan de Kamer van vooronderzoek en de mening van de rechtbank suggereren allemaal dat de primaire focus van elke ICC-activiteit op Israël zal liggen. Naar alle waarschijnlijkheid, zal het ICC Mahmoud Abbas en andere Palestijnse functionarissen uitsluiten van onderzoek naar hun vele misdaden, waaronder het “Pay to Slay” -programma, genocidale opruiing, rekrutering van kindsoldaten, marteling en standrechtelijke executie van Palestijnse politieke tegenstanders, mensen gebruiken als menselijk schild en het regisseren van aanvallen op Israëlische burgers. Hoewel de Aanklager van het ICC in een rapport uit 2019 beweerde dat zij onderzoek deed naar ‘Pay to Slay’ als oorlogsmisdaad, kwam het niet voor in haar verzoek aan de Kamer van vooronderzoek, noch in de beslissing van het Hof. Gezien het gebrek aan betrokkenheid van de Aanklager met Israëlische slachtoffers, is het hoogst onwaarschijnlijk dat ze serieus onderzoek zal doen naar Palestijnse misdaden. Ze zou hoogstens een of twee symbolische leden van Hamas kunnen selecteren.

Welke zaken zal het Hof tegen Israël onderzoeken?

Op dit punt heeft de Aanklager aangegeven dat ze zaken wil openen tegen de Israëlische autoriteiten voor de Gaza-oorlog van 2014 (die begon op 13 juni), de Hamas Gaza-grensrellen in 2018 en “nederzettingen”, ook in “Oost-Jeruzalem”.

Haar onderzoek naar de oorlog van 2014 is bijzonder flagrant. Zoals gezegd sloten de Palestijnen zich pas in 2015 aan bij het ICC en is Israël nooit partij bij het Hof geweest. Dit betekent dat ze van plan is incidenten te vervolgen die plaatsvonden toen de Palestijnen (en de Israëli’s) geen lid waren van het ICC, en er kon niet verwacht worden dat de “wet” van het ICC van toepassing zou zijn. Bovendien heeft de aanklager er cynisch voor gekozen om haar onderzoek te beginnen teruggaand tot 13 juni 2014, de datum nadat drie Israëlische jongens werden ontvoerd en vermoord door Hamas, waarbij opzettelijk Israëlische slachtoffers werden “vergeten” en de Palestijnse daders straffeloosheid werden toegestaan.

Hoe kan het Hof rechtspraak met terugwerkende kracht toestaan? Is dat niet in strijd met de beginselen van rechtvaardigheid?

Dit is een van de meest controversiële aspecten van het ICC dat vanaf het begin zijn geloofwaardigheid heeft geteisterd. Voorstanders van het ICC merken echter alleen op dat rechtsmacht met terugwerkende kracht is toegestaan door het Statuut van Rome. Deze uitleg is echter niet voldoende vanuit het oogpunt van een eerlijk proces en het Hof zou moeten weigeren om zaken te behandelen in een situatie die zich heeft voorgedaan vóór de datum waarop een staat toetrad tot het ICC.

Moet Israël met het Hof in zee gaan?

Hoewel Israël geen partij is bij het Hof, heeft het wel eens contact gehad met het Bureau van de Aanklager. Dit contact was gericht op de inspanningen van de Israëlische regering om de Aanklager uit te leggen hoe het Israëlische rechtssysteem werkt en hoe Israël vermeende internationale misdrijven onderzoekt en vervolgt.

Er is op dit moment echter geen bewijs dat een verbintenis is aangegaan door het kantoor van de Aanklager om in goed vertrouwen een poging te doen, om het Israëlische rechtssysteem en haar onderzoeksprocedures te begrijpen. Het lijkt er eerder op dat een dergelijk contact werd gebruikt door het kantoor van de Aanklager om informatie te verzamelen om zaken tegen Israëli’s op te bouwen. Het is op dit moment onduidelijk of de nieuwe aanklager de benadering van het Bureau met betrekking tot contact zal veranderen.

Is het ICC bevooroordeeld tegen Israël?

Het bewijs wijst duidelijk in deze richting. De afgelopen tien jaar heeft het ICC gewillig deelgenomen aan de flagrante uitbuiting van het Hof door de PLO en het daarmee verbonden netwerk van ngo’s.

Zowel de Aanklager als de Kamer van vooronderzoek hebben de duidelijke formulering van het Statuut van Rome genegeerd en hebben een rechtvaardiging bedacht waardoor de Palestijnen zich bij het ICC hebben mogen aansluiten en waarmee het Israëliërs kan onderzoeken en mogelijk vervolgen, ook al is de Palestijnse Autoriteit geen staat en is Israël geen partij bij het Hof.

Zoals hierboven vermeld, begon de voormalige ICC-aanklager Luis Moreno-Ocampo in januari 2009, toen de Palestijnen voor het eerst probeerden toe te treden tot het ICC, een hoogst ongebruikelijke en ongekende driejarige campagne gevoerd, zogenaamd om “de kwestie te bespreken”. Dit omvatte het opvragen van briefings van ngo’s en juridische wetenschappers, het schrijven van opiniestukken, onder meer in de New York Times en elders, en het creëren van een academisch platform met UCLA Law School. En in 2012 bedacht hij een gedetailleerde blauwdruk, dat noch was gebaseerd op het Statuut van Rome, noch op het internationale recht, waardoor de Palestijnen lid konden worden van het Hof, en de Palestijnen namen het proces over.

Toen Fatou Bensouda in 2012 het roer overnam als aanklager, zette ze zich ook in om bij de Palestijnen te lobbyen om zich bij het Hof aan te sluiten. Dit omvatte een opmerkelijke opiniestuk in The Guardian. In 2015, toen de Palestijnen opnieuw probeerden lid te worden van het Hof, accepteerde de Aanklager dan ook het verzoek.

Bovendien heeft de aanklager tijdens de fase van het vooronderzoek uitsluitend contact gehad met ngo’s die als doelwit Israël hebben. Ze lijkt geen enkele ontmoeting te hebben gehad met groepen die Israëlische slachtoffers vertegenwoordigen, ondanks dat die slachtoffers haar gedetailleerde bewijzen van Palestijnse oorlogsmisdaden aan het ICC hebben gepresenteerd. Veel van de Palestijnse NGO’s zijn verbonden met de PFLP-terreurorganisatie, en ze ontmoette ook verdachte PFLP-leden en ging op de foto met hen.

De Aanklager is niet de enige rechtbankpartij die blijk geeft van vooringenomenheid tegen Israël. In 2018 heeft de Kamer van Vooronderzoek een hoogst ongebruikelijk bevel uitgevaardigd voor het Hof “om zo spoedig mogelijk een systeem van openbare informatie en outreach-activiteiten op te zetten ten behoeve van de slachtoffers en getroffen gemeenschappen in de situatie in Palestina.” Israëlische functionarissen bekritiseerden het bevel dat werd uitgevaardigd voorafgaand aan de opening van een onderzoek en omdat het zich uitsluitend richtte op Palestijnse “slachtoffers”.

Het is ook duidelijk dat het ICC zichzelf ten onrechte laat uitbuiten door Mahmoud Abbas en zijn Fatah-partij om zich op Israël en Fatah’s Palestijnse politieke tegenstanders te richten. Zoals opgemerkt, benadrukken de brief van de Aanklager aan het Hof, het besluit van de Kamer van vooronderzoek en de Q&A van het Hof het onderzoek naar de Israëlische autoriteiten, Hamas en andere Palestijnse gewapende groepen, maar niet naar ‘Palestijnse autoriteiten’.

Wat gaat NGO Monitor in de toekomst doen?

De NGO Monitor heeft vanaf het allereerste begin een voortrekkersrol gespeeld in de strijd tegen de politisering van het ICC. NGO Monitor openbaarde als eerste de ICC-campagne die tegen Israël, is ontwikkeld op het NGO-forum van de VN-conferentie in Durban in 2001, en gaf in 2008 een gedetailleerd overzicht van de interne werking van de campagne in een baanbrekende Lawfare-monografie (“lawfare”: ‘oorlogvoering’ m.b.v. de rechtspraak – red.) om de eerste Palestijnse poging om lid te worden van het ICC te bestrijden en opnieuw in 2020 in reactie op het verzoek van de Aanklager aan de Kamer van vooronderzoek. Gedurende deze twintig jaar durende campagne hebben we ook de lobby-inspanningen van NGO’s en de financiering die de EU en Europese regeringen aan deze NGO’s hebben verstrekt, gedocumenteerd, specifiek voor deze inspanningen.

Naarmate het onderzoek van de Aanklager vordert, zullen we de ontwikkelingen blijven volgen en documenteren en NGO-financiering en projecten blootleggen. We zullen de methodologieën en het bronmateriaal die worden gebruikt door het parket van de Aanklager nauwkeurig analyseren. We zullen juridische informatie verstrekken en gedetailleerde analyses maken over alle aspecten van het onderzoek en eventuele toekomstige zaken.

1. Volgens het ICC: “Het ICC is bedoeld als aanvulling op, niet ter vervanging van, nationale criminele systemen; het vervolgt zaken alleen als staten dat niet willen of kunnen doen. ” Of dit in de praktijk waar is, is de vraag. Zie bijvoorbeeld Michael A. Newton, “The Complementarity Conundrum: Are We Watching Evolution or Evisceration?” 8 SANTA CLARA J.INT’L L.115.

2. Onze amicusbrief aan het Hof was gericht op het onjuist vertrouwen van de Aanklager op niet-bindende VN-resoluties en rapporten. De afwijkende mening van rechter Kovac weerspiegelde veel van onze argumenten.

3. Deze bewering gaat voorbij aan het feit dat de meeste zaken waarbij Afrikaanse landen betrokken waren voor het ICC het resultaat waren van het feit dat de landen zelf het ICC vroegen om tussenbeide te komen, ICC-lidstaten betrokken waren of zaken betroffen waarin er verwijzingen waren naar de VN-Veiligheidsraad (Darfur, Libië). Deze gevallen hebben betrekking op conflicten met ongelooflijk schokkende wreedheden (bijv. kindsoldaten, verminkingen, massale ontvoeringen en verkrachtingen, genocide, afslachting van hele dorpen, enz. …) en honderdduizenden, zo niet miljoenen, slachtoffers.

Bron: www.ngo-monitor.org
Vertaling: PoF

Deel dit artikel

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Live – Streaming

Regelmatig organiseert Pillar of Fire LIVE Streaming events ... Klik op deze knop om naar de Live stream pagina te gaan.


E-mail Nieuwsbrief

Schrijf u in voor de Mailings van Pillar of Fire. Naast de berichten die we op de site plaatsen, sturen we ook regelmatig e-mailings met relevante nadere informatie.


Doneer Online

Steun het werk van Pillar of Fire met uw bijdrage. Pillar of Fire heeft de ANBI status en uw giften zijn van de belasting aftrekbaar. U kunt op dit moment doneren via een bankmachtiging en via PayPal.



Radio Israel